Są to przede wszystkim biskupi poznańscy, którzy przez stulecia zabiegali, troszczyli się o to , by służba Boża w Katedrze była jak najbardziej okazała, ozdobiona śpiewem. Wspomnieć trzeba biskupa Wojciecha Jastrzębca, a jest to sam początek wieku XV, który w 1403 roku, powołał do życia Kolegium Mansjonarzy Najświętszej Maryi Panny, zobowiązując je do codziennego śpiewania officium i Mszy o matce Bożej. Biskup Stanisław Ciołek w 1435 roku, ufundował dla kaplicy mansjonarskiej małe organy. Biskup Andrzej Bninski, ufundował organy, które w owym czasie były usytuowane nad północną nawą boczną, między trzecim a czwartym filarem. Biskup Jan Lubrański, niezwykle zasłużony dla kultury polskiej, powołał w 1512 roku kolegium psałterzystów oraz zbudował nowe organy usytuowane już nad kruchtą katedry. Biskup Adam Nowodworski ufundował w 1633 roku nowe kolegium mansjonarzy. Biskup Andrzej Szołdrski, jedna z najbardziej zasłużonych postaci w dziedzinie muzyki w naszej katedrze, w 1648 roku, powołał do życia Kolegium Rorantystów ku czci Królowej Korony Polskiej pw. Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny, a w swoim testamencie z 1649 roku zapisał duże sumy na uposażenie wielu dzieł: budowę nowego ołtarza, organów, nowej marmurowej posadzki w katedrze i na walny remont kaplicy w której miał po śmierci spocząć, ale przede wszystkim na powołanie do życia Kolegium Angelistów oraz kapeli wokalno – instrumentalnej. Fundacja Kolegium Angelistów, które rozpoczęło swą działalność w 1651 roku, przetrwała aż do II wojny światowej. Najciekawsze jest to, że kapela Angelistów ma wykonywać poza chorałem gregoriańskim także śpiewy polifoniczne.

Nie jest to nic dziwnego, bowiem w Europie działały już chóry chłopięco męskie. „Kreutzchor” z Drezna połączony od samego początku swego istnienia ze szkołą chóralną – Kreuzschule (1206 rok). Chór Św. Tomasza z Lipska za datę swego powstania podaje rok 1313. Z XV wieku pochodzą chóry z Augsburga i Wiednia. W Poznaniu już w XV wieku osobny kantor uczył chłopców i alumnów śpiewu przynajmniej przez godzinę dziennie. Na tę tradycję XV i XVI wieku, powołał się następnie w XIX wieku ks. Józef Surzyński, który utworzył chór chłopięco-męski. W XVII wieku, biskup Wojciech Tolibowski ufundował nowe kolegium Mansjonarzy Męki Pańskiej. Zobowiązane ono było do codziennego wykonywania officium o Męce Pańskiej. Biskup Ignacy Raczyński ufundował w katedrze nowe 22 głosowe organy które przetrwały aż do 1931 roku, a więc przez 130 lat. Trzeba wspomnieć też kardynała Mieczysława Halkę-Ledóchowskiego choćby z tego powodu, że za jego czasów i z jego niewątpliwym poparciem rozpoczął swą reformatorską działalność w katedrze ks. Józef Surzyński. Kardynał August Hlond to wielki protektor Chóru Katedralnego i fundator nowych ogromnych, bo 74 głosowych, organów firmy „Cavaille – Coll” z Paryża, które spłonęły w 1945 roku. Wspomnieć także trzeba powojennych ordynariuszy poznańskich. Arcybiskup Walenty Dymek to budowniczy powojennego kształtu katedry, który nie doczekał uroczystego ingresu do jej wspaniałego wnętrza, a przecież był tym z którego inspiracji zapoczątkowano w katedrze służbę Bożą, zbudowano także m.in. grające do 1998 roku organy. Po wojnie inicjatorem powrotu Chóru do katedry był arcybiskup Antoni Baraniak.

Znamy też imiona i nazwiska wielu kantorów katedralnych, począwszy od XV wieku. Co bardzo charakterystyczne, w wieku XVI i XVII i jeszcze na początku XVIII mieliśmy w katedrze poznańskiej kilkanaście nagrobków kantorów poznańskich, z których po zawaleniu się wież pod koniec XVIII wieku pozostały tylko dwa. Pierwszy z połowy XVI wieku, nagrobek prałata Wawrzyńca Kierskiego, drugi z połowy XVII wieku prałata Wojciecha Trach-Gnińskiego. Mówiąc o bliższych naszym czasom kontynuatorach wielkiej tradycji muzycznej katedry poznańskiej trzeba koniecznie wspomnieć nazwiska wielkich animatorów jej życia muzycznego. Ksiądz Józef Surzyński mianowany na organistę i dyrygenta chóru katedry poznańskiej w 1881 roku, pełnił tę funkcję do roku 1894. Kilkunastoletnia działalność ks. Józefa Surzyńskiego w Poznaniu dała – zapisane w historii muzyki – ważne skutki jego pracy. Jako twórca współczesnego chóru chłopięco-męskiego przy katedrze poznańskiej (1884 rok) i edytor, zapoczątkował renesans dawnej muzyki w Polsce. Stworzył też podwaliny polskiej muzykologii oraz polskiego edytorstwa muzycznego. Spowodował wprowadzenie poważnego repertuaru w chórach kościelnych i świeckich. Lata 1894 do 1914 to działalność Bolesłwa Dembińskiego. Wsławił się przede wszystkim ogromną działalnością organizacyjną i patriotyczną. Był organizatorem życia muzycznego w Poznaniu. Powołał do istnienia Towarzystwo Przyjaciół Muzyki. W 1892 roku doprowadził do zawiązania „Związku Kół Śpiewaczych na Wielkie Księstwo Poznańskie”.

W roku 1960 z inicjatywy ks. Zdzisława Bernata wskrzeszono zespół chóralny mieszany, który w katedrze działał przez dziewięć lat. W roku 1963 utworzono równolegle zespół chłopców, by wrócić do dawnej tradycji katedralnej. Dyrygentem Chóru w latach 1960 – 1970 był ks. Marcin Karpiński, a jego następcą w latach 1970 – 1972 ks.Zbigniew Stępczyński. Od roku 1972 ks. Zdzisław Bernat już jako absolwent Instytutu Muzykologii Kościelnej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego objął na stałe prowadzenie Poznańskiego Chóru Katedralnego. Szczególne ożywienie działalności Chóru przejawiało się w zapoczątkowanych w latach siedemdziesiątych podróżach zagranicznych. Poznański Chór Katedralny zgodnie z najstarszą tradycją jest przede wszystkim zespołem liturgicznym: śpiewa w czasie głównych nabożeństw katedralnych. Propaguje także najwybitniejsze dzieła polskiej i światowej literatury chóralnej podczas licznych koncertów. W okresie swojej powojennej działalności występował na terenie całej Polski, brał udział w licznych najbardziej doniosłych uroczystościach, w ramach festiwali muzycznych na wielu estradach, współpracował z Fundacją dla Międzynarodowych Kontaktów Kulturalnych „Azymuth” w Belgii, dokonując m.in. nagrań płyt długogrających.

W roku 1991 rolę dyrygenta i kierownika artystycznego objął ks. Szymon Daszkiewicz. Ks. Szymon Daszkiewicz, bezpośrednio po maturze, w roku 1972 rozpoczął studia filozoficzno – teologiczne na Papieskim Wydziale Teologicznym w Poznaniu, które ukończył w 1978 roku przyjęciem święceń kapłańskich i tytułem magistra teologii. W kilka lat później uzyskał tytuł licencjata teologii. W okresie studiów zapoznał się też z muzyką kościelną, której propagatorem był ks. prof. Zdzisław Bernat. W latach 1981-1986 odbył kolejne studia, tym razem w Akademii Muzycznej im. I. J. Paderewskiego w Poznaniu, ucząc się sztuki chórmistrzowskiej u prof. Janusza Dzięcioła. W trakcie studiów został laureatem III nagrody Międzyuczelnianego Konkursu Dyrygentów Chóralnych w Poznaniu. Od roku 1986 był wychowawcą w Arcybiskupim Seminarium Duchownym i wykładowcą historii, teorii i praktyki muzyki kościelnej na Papieskim Wydziale Teologicznym w Poznaniu. W październiku 1991 roku, po latach współpracy z Ks. Zdzisławem Bernatem, rozpoczął stałą, samodzielną pracę z Poznańskim Chórem Katedralnym, biorąc na siebie ogromny ciężar tradycji tego Zespołu. Pod kierunkiem ks. Szymona Daszkiewicza, Poznański Chór Katedralny odbył kilkanaście kolejnych tournee, odwiedzając Anglię, Austrię, Belgię, Brazylię, Danię, Francję, Hiszpanię, Holandię, Niemcy, Szkocję, Szwajcarię, Ukrainę, Watykan i Włochy. Z wszystkich przywoził bardzo pochlebne recenzje, do wielu miejsc był i jest zapraszany ponownie.